Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

6 μήνες πρίν...


Ήταν ένα ήσυχο βράδυ... Ένα σκυλάκι, ίσα που διένυε τον 13ο μήνα της ζωής του, βγήκε για την καθιερωμλενη βραδυνή του βόλτα σε ένα μικρό χωράφι δίπλα στο σπίτι του... Γυρνάει από εδώ, γυρνάει από εκεί, μυρίζει... Μονίμως αυτή η μύτη του στο χώμα να ρουφάει με ζέση όλες τις μυρωδίες της φύσης... ‘’Μμμ... Μεζές...’’ Κάτι του τραβάει την προσοχή...
Σε μία άλλη πόλη, ένα νέο παιδί, δίνει την ύστατη μάχη με τη ζωή... Πολεμάει χρόνια τώρα, κρατημένο από μία κλωστή, που χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα, ξεφτίζει όλο και περισσότερο...
‘’Ωπ, ένας θάμνος... μμμ... Ωραίο έδεσμα...’’, ξαφνικά ένας πόνος... Σαν κάτι να του ξεσκίζει τα σωθικά... Όλα γίνονται θολά... Γιατί η ζωή μπροστά του ξεθωριάζει...;
Το παληκάρι προσπαθεί κάτι να πει, αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν πια... Θέλει να κρατηθεί στη ζωή, μα οι πύλες του παραδείσου έχουν ανοίξει και κάτι τόσο γλυκό, τόσο μαγευτικό τον καλεί να κάνει το μεγάλο βήμα...
Κόσμος τώρα έχει μαζευτεί γύρω από το σκυλάκι... Τί έπαθε; Γιατί; Τόσες γνωστές φιγούρες παρελαύνουν μπρστά του κι αυτό δεν έχει δυνάμεις να τους δείξει πόσο χαίρεται με την παρουσία τους...
Το παιδί έχει τόσα ακόμα να πει, τόσα να κάνει... Μα νιώθει τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν... Θέλει να ευχαριστήσει όσους είναι εκεί, όσους ήταν τόσα χρόνια εκεί... Ακόμα και αυτούς που δεν μπόρεσαν να βρεθούν κοντά του...
Ξαφνικά σκοτάδι... Τα γνωριμα πρόσωπα χάνονται και μετά μοναξιά... ΄΄ Πού είμαι; Γιατί είμαι μόνος μου;’’ Αναρωτιέται το σκυλάκι...
Οι στιγμές είναι λίγες... Λίγος πόνος ακόμα και έρχεται η γαλήνη... Μία τελευταία πνιχτή ανάσα και... Ηρεμία... Τόσα χρόνια βασάνων σβήνονται μέσα σε μια στιγμή...
Το σκυλάκι ξαφνικά βλέπει πάλι καθαρά... Ένα πρόσωπο τόσο οικοίο εμφανίζεται μπροστά του... Κουνάει την ουρά του και χύνεται με ορμή και χαρά στην αγκαλιά του...
        ΄΄Μη φοβάσαι αγόρι μου... Τώρα πια θα είμαστε οι δυό μας... Έφυγαν ο πόνος και η κούραση’’... Παίρνει το σκυλάκι αγκαλιά και χάνονται για πάντα στην απόλυτη γαλήνη που τόσο απλόχερα τους προσφέρεται...

                Μου λείπετε πολύ... 

Ο τρελός του χωριού...

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

ΜΠΡΑΒΟ... Σ’ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΔΩΣΕΤΕ...


Πω πω... Κι άλλες εκλογές... Εδώ και 2 σχεδόν μήνες όλη η χώρα εχεί παραλύσει και περιμένει να δει ποιός θα είναι, επιτέλους, ο επόμενος δήμιος... εεε... πρωθυπουργός... Πιστεύω ότι όλοι θα έχετε κατά καιρούς προσπαθήσει να βρείτε λογική στις ευφάνταστες αρλούμπες και αερολογίες του τάδε ή του δείνα πολιτικάντη...

Αυτό που είναι εμφανές τον τελευταίο καιρό, είναι μια τάση των κομμάτων, κυρίως του φιλελεύθερου χώρου, να δίνουν ιδιαίτερη σημασία σε θέματα ‘’εθνικού συμφέροντος’’...

Ξαφνικά γεμίσαμε ‘’πατριώτες’’ που εξαγριωμένοι σκούζουν στις πλατείες και τα πάνελς ότι δεν παραχωρούν σπιθαμή απο τη χώρα μας και ότι η εθνική μας κυριαρχία είναι μείζον και φλέγον ζήτημα...

Είναι αλήθεια ότι λόγω της έξαρσης της εγκληματικότητας και του παρεμπορίου, όλοι έχουμε την τάση να βλέπουμε κάποια ζητήματα με μια πιο εθνικιστική ματιά... Δεν είναι κακό να θέλει κάποιος πρώτα να προοδεύσει ο Έλληνας και μετά, αν οι συνθήκες το ευνοούν, να ευημερίσει και ο αλλοδαπός, δεν είναι κακό να θέλει κάποιος η Ελλάδα να συντηρεί πρώτα τα παιδιά της και μετά όλους τους υπόλοιπους... Κακό , μάλλον κάκιστο, είναι να ψηφίζει κανείς σκεπτόμενος καθαρά και  μόνο εθνικιστικά...

 Αν πιάσετε τα προγράμματα όλων των αυτοαποκαλούμενων εθνικιστικών πολιτικών δυνάμεων, θα παρατηρήσετε ότι οι μόνοι τομείς στους οποίους έχουν ολοκληρωμένες προτάσεις είναι η εξωτερική πολιτική, η εθνική άμυνα και το θέμα των μεταναστών... Παιδεία, υγεία, οικονομική πολιτική, κοινωνική πολιτική, ασφαλιστικό και λοιπά μείζονα ζητήματα απλά δεν τους απασχολούν...

Αυτό εξηγείται πάρα πολύ εύκολα... Είναι γεγονός ότι η έλλειψη παιδείας μαστίζει αυτή τη χώρα. Έχουμε γεμίσει ακατέργαστα ή αδρανή μυαλά τα οποία έχουν χάσει την ιδιότητα της κριτικής σκέψης και αρκούται στο να εκτελούν τις βασικές λειτουργίες του οργανισμού... Τέτοιοι άνθρωποι αρκούνται σε λαϊκιστικές προπαγάνδες και εθνικιστικά παραλληρήματα για να δώσουν την ψήφο τους στον ένα ή τον άλλο...

Άκουσα έτσι προχτές τις προτάσεις  του ακατάλληλου του Σαμαρά και του άρχοντα του λαϊκισμού του Καμμένου, σχετικά με το στρατό, τα σώματα ασφαλείας και τη στρατιωτική θητεία... Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, θέλω να τονίσω, ότι και των αριστερών τις έχω ακούσει και απλά δεν θα μπω στον κόπο να τις σχολιάσω, γιατί αυτοί οι άνθρωποί βλέπουν ακόμα τάνκς στον ύπνο τους...

Έλεγαν λοιπόν οι σωτήρες της Δεξιάς, ότι πρέπει λέει να ενισχύσουμε τις ένοπλες δυνάμεις και τα σωματα ασφαλείας... Ο ένας έκανε λόγο για άυξηση της στρατιωτικής θητείας, ο άλλος έλεγε ότι πρέπει  να επανέλθουν οι σταρτιωτικοί σε μισθολογικό καθεστώς προ κρίσεως... Μιλάμε για άγρια πράγματα...

Πάντα ήμουν από αυτούς που πίστευαν ότι πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στο επάγγελμα του άλλου και να διευκολύνουμε τις συνθήκες ομαλής εφαρμογής του νόμου από τα αρμόδια όργανα. Ποτέ δεν συμμερίστηκα τις απόψεις κάποιων που μόλις δουν μπλε ή χακί τους πιάνει ένα αριστερό παραλλήρημα και γίνονται ξαφνικά Κουφοντίνες... Αλλά όχι ρε μάγκες, όχι και να γίνουν οι μπάτσοι και οι στρατόκαβλοι οι ευνοημένοι αυτής της χώρας...

Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε να παραθέσετε κι από ένα παράδειγμα κάποιου, νέου κατά κύριο λόγο, ο οποίος έφαγε τη ζωή του σπουδάζοντας σε Ελλάδα και εξωτερικό, πήρε πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, προσέφερε σε νευραλγικούς τομείς όπως η παιδεία ή η επιστημονική έρευνα και, μετά από τόσο κόπο, κατέλληξε ντελιβεράς ή σερβιτόρος αν δεν ήταν τυχερός, ή στην καλύτερη περίπτωση χαμηλόμισθος ιδιωτικός υπάλληλος με μέλλον αβέβαιο και σχεδόν πάντα εργαζόμενος μακριά από τον τομέα του...

Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, που τείνουν τελευταία να αυξάνονται και να πληθύνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι επόμενοι , κατά τα φαινόμενα, ηγέτες του τόπου μας,  τους έχουν γραμμένους στα @@ τους...

Είναι δυνατόν, σε ένα κράτος που βιώνει βαθιά οικονομική ύφεση και τα λεφτά που έχει να μοιράσει είναι μετρημένα και ελάχιστα, να περνάει έστω και από το μυαλό κάποιου να ενισχύσει τους στρατιωτικούς;;; Δηλαδή είναι ανεκτό άνθρωποι μορφωμένοι που έχουν τη θέληση αλλά και τη δύναμη να προσφέρουν τα μέγιστα σε επιστήμη, παιδεία, οικονομία, υγεία, να παραγκωνίζονται και να επιβιώνουν άνθρωποι αγράμματοι, που έμειναν αμόρφωτοι απο βόλεμα και επιλογή;;;

Είναι δυνατόν σε αυτή τη χώρα ο ανειδίκευτος εργάτης , γιατί αυτό είναι ο στρατιωτικός, να έχει σταθερό εισόδημα από το κράτος; Είναι δυνατόν να του προσφέρεται στέγη και τροφή από τον κρατικό προυπολογισμό και να μην υπάρχει χρηματοδότηση για έρευνα, υγειονομική περίθαλψη και ενίσχυση των επιχειρήσεων που τρέφουν τόσες οικογένειες;;;

Θέλουν να αυξήσουν και τη στρατιωτική θητεία... Θράσσος... Μόνο σ’εμένα φαίνεται παράλλογο το ότι στερείται η κοινωνία από την πιο παραγωγική ομάδα της όταν υποχρεώνονται οι νέοι να είναι ουσιαστικά κρατούμενοι στα στρατόπεδα, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό στο κοινωνικό σύνολο;;;

Και μην αρχίσουν μερικοί στρατόκαβλοι τα περί Τούρκων και οχτρών... Πρώτον οι πόλεμοι έχουν αλλάξει μορφή απο αυτό που είδαν τελευτάια φορά στο Platoon και δεύτερον μια τρίμηνη το πολύ εκπαίδευση είναι αρκετή για να μάθει κάποιος τα μυστικά του να υπακούς τους αγράμματους...

Βέβαια, ο οποιοσδήποτε με στοιχειώδη λογική θα μου πει ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τηρηθούν τέτοιου είδους δεσμέυσεις, για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ δεν έχει πραγματοποιηθεί τίποτα απ’όσα τάζονται προεκλογικά... Όμως και η σκέψη μόνο, κατ’εμέ, είναι προσβλητική για όλους όσους έχουν έστω περάσει από το αμφιθέατρα μιας σχολής ή έχουν λάβει ειδίκευση σε οποιοδήποτε τομέα...

Δεν πρέπει να δεχόμαστε αψίσφιστα το γεγονός ότι ο ανιδείκευτος εργάτης, που αν ποτέ χάσει τη δουλειά του στο στρατό δεν έχει τα εφόδια να εργαστεί πουθενά αλλού γιατί δεν έχει λάβει καμία ουσιαστική γνώση στη ζωή του, έχει καλύτερη αντιμετώπιση από όλους όσους έχουν δώσει αγώνες για να αποκτήσουν μόρφωση ή τεχνική κατάρτηση...

Πρέπει κάποια στιγμή σ’αυτή τη χώρα να εκτιμηθούν οι προσωπικοί αγώνες και οι προσπάθειες των άξιων και ικανών, ώστε να μπορέσει και το κράτος να προοδεύσει και να ευημερήσει...

Πουθενά, μα πουθενά πια δεν υπάρχει πια αξιοκρατία... Θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω ερημίτης στο Σινά...

Υπομονή... Ο τρελός του χωριού...

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Δημοκράτες μου εσείς...


Πώς αλλάζουν όμως τα πράγματα...; Λίγο θάρρος να πάρει κάποιος, πάει, το χάνει το μυαλό του... Εκλογές 2012... Ωραία... Σιχαίνομαι τον εαυτό μου που κάθομαι και ασχολούμαι πάλι, έστω και για μία Κυριακή βράδυ, με το χάλι της πολιτικής... Αλλά βλέποντας τα posts του κάθε πικραμένου στο facebook, ακούγοντας δημοσιογράφους και δημοσιογραφίσκους να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, είπα να γράψω για ένα πράγμα που με ενόχλησε...

Θέλω εκ των προτέρων να διευκρινίσω ότι οπαδός της Χρυσής Αυγής ΔΕΝ είμαι... Το λέω γιατί εκεί θα πάει το μυαλό όποιου αναρχομυστήριου διαβάσει όσα γράψω , επειδή τόσο του κόβει του αριστερού... Τέλος πάντων...

Ευτυχώς ή δυστυχώς στην Ελλάδα, όπως και στην πλειοψηφία των κρατών παγκοσμίως, το πολίτευμα, τυπικά τουλάχιστον, είναι δημοκρατικό... Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα σε ζητήματα δημοκρατίας, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι δημοκρατία σημαίνει η, τρόπον τινά, αρμονική συνύπαρξη διαφόρων πολιτικών απόψεων και η επικράτηση της πλειοψηφούσας... Την επικρατούσα άποψη οφείλουν οι ήττημενοι των δημοκρατικών διαδικασιών να την σεβαστούν και να εναρμονιστούν με αυτήν...

Λοιπόν... Αυτό που ευαγγελίζονται εδώ και πολλά χρόνια τα κόμματα της αριστεράς, είναι ότι είναι οι πλέον δημοκρατικές δυνάμεις και ότι οι λοιποί πολιτικοί φορείς είναι εκφραστές φασιστικών ιδεών και αντιδημοκρατικών απόψεων...

Τώρα όμως που διάφοροι λόγοι, κατά κύριο λόγο όχι ιδεολογικοί, (πραγματικά θα ήθελα να αποφύγω την πολιτική ανάλυση του θέματος), ώθησαν ένα ποσοστό των ψηφισάντων να στραφούν προς την άκρα δεξιά άρχισε η γκρίνια από  τ’αριστερά...

Τι έγινε ρε παιδιά; Ξαφνικά η δημοκρατία σάπισε; Χάλασε; Όσο εξυπηρετούσε τους σκοπούς της αριστεράς ήταν καλή και τώρα δεν μας κάνει πια;

Πώς γίνεται όλοι οι «δημοκράτες» αριστεροί να μη μπορούν να δεχτούν ότι ένα κομμάτι του πληθυσμού αποφάσισε να βάλει στη βουλή τη Χρυσή Αυγή...; Εσείς φίλοι ΣΥΡΙΖαίοι και ΚΚέδες δεν έιστε που πιστεύτε στην ελεύθερη βούληση και έκφραση; Γιατί θεωρείτε την άλλη άποψη αντιδημοκρατική;

Και εδώ έρχομαι να πω το εξής... Ντροπή σε όλους τους imitation ζηλωτές της δημοκρατίας που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους υποστηρίζοντας την ελευθερία του λόγου και των ιδεών, ενώ αρνούνται να δεχτούν το γεγονός ότι, όπως οι δικές τους απόψεις έχουν νόμιμη κοινοβουλευτική εκπροσώπιση έτσι θα έχουν και οι πολιτικά αντίθετες...

Εννοείται ότι οι απόψεις της άκρας δεξιάς είναι φασιστικές, αλλά εξίσου φασίστες είναι και όσοι πιστεύουν ότι η ιδιοκτησία έιναι κλοπή και όσοι ακόμα μιλούν για ταξικές διαφορές... Εν έτει 2012 μιλάνε για ταξικές διαφορές, διαχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση το πορτοφόλι και μετά υποστηρίζουν σθεναρά  ότι οι άλλοι είναι φασίστες και ρατσιστές...

Βέβαια, προσωπικά δεν περίμενα διαφορετική αντίδραση από ανθρώπους που ακόμα αποκαλούνται συντρόφια μεταξύ τους και βλέπουν τανκς στον ύπνο τους, αλλά αφού θέλουμε ο τόπος μας να κυβερνάται δημοκρατικά πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε και την ύπαρξη του απέναντι...

Ελπίζω να μην παρεξηγηθούν τα λεγόμενα μου... Αν και ο κόσμος είναι χαζός και καταλαβαίνει ό,τι θέλει...

Καληνύχτα και καλή τύχη... Ο τρελός των εκλογών...

P.S. Ο Θεός μαζί μας με τέτοιο εκλογικό αποτελέσματα...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Το όνειρο, ο τρελός και η εμμονή…


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα όνειρο… ένα όνειρο γλυκό και όμορφο, τόσο γλυκό που δεν χωρούσε στο μυαλό κανενός ανθρώπου, τόσο όμορφο που η σκέψη του και μόνο έκανε τους ανθρώπους να τα χάνουν… Έτσι είχε απομείνει μόνο του να πλανιέται τις νύχτες και να στεναχωριέται που δεν μπορούσε να μοιραστεί τη ζωή του με κάποιον…

Ήταν κι ένας άνθρωπος τρελός… Είχε κάποτε κι αυτός τα λογικά του, όμως μια μέρα η πιο όμορφη του σκέψη μεταμορφώθηκε σε αρρώστια, σε εμμονή… Μια εμμονή μυστήρια, διαφορετική… Μια εμμονή που τον βασάνιζε και τον πονούσε κι όμως είχε δεθεί μαζί της σε σημείο που, ενώ ήξερε ότι πρέπει κάποτε να τη χάσει, δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτή… Η ζωή του ήταν άδεια, οι άλλοι τον έλεγαν τρελό κι αυτός πώς να τους εξηγήσει ότι η πιο γλυκιά, η πιο απλή σκέψη του τον είχε στοιχειώσει και τον είχε κάνει διαφορετικό…

Ένα βράδυ ο Θεός βλέποντας το όνειρο να νιώθει μόνο και τον τρελό να βασανίζεται κάλεσε το όνειρο και του είπε : «Σ’αυτόν να πας… Αυτός θα σε αντέξει…»…

Το όνειρο έτρεξε χαρούμενο και μπήκε στο μυαλό του τρελού… Σιγά σιγά τον έκανε να ξεχάσει τον πόνο του… Έδιωξε τις βασανιστικές σκέψεις από το νου του και το μόνο που περίμενε πια ήταν το πότε θα τον πάρει ο ύπνος για να βρεθεί αγκαλιά με το όνειρο… Το όνειρο του, το δικό του όνειρο που μόνο αυτός το καταλάβαινε και το χαιρόταν… Το όνειρο που τον έκανε να συμβιβαστεί με την εμμονή του και να αρχίσει ξανά να αγαπάει τον κόσμο…

Με τον καιρό ο τρελός, το όνειρο και η εμμονή έγιναν αχώριστοι… Ο τρελός δεν μπορούσε ούτε για μια στιγμή να φανταστεί τη ζωή του χωρίς το όνειρο και την εμμονή, αν και η δεύτερη είχε αρχίσει αργά αλλά αισθητά να σβήνει…

Ένα βράδυ ο τρελός έπεσε χαρούμενος για ύπνο…

Ο Θεός όμως εκείνο το βράδυ κάλεσε πάλι κοντά του το όνειρο… «Ήρθε η ώρα να φύγεις», του είπε, «τον εκπλήρωσες το σκοπό σου, ο τρελός έχει πια γιατρευτεί… Ένα μόνο μένει να κάνεις, πάρε μαζί σου και την εμμονή…»

Ο τρελός ξύπνησε το άλλο πρωί αναστατωμένος… Μέσα σε ένα βράδυ είχε χάσει τα δύο πιο σημαντικά κομμάτια της ζωής του…

Ένιωθε όμως αναγεννημένος, ήξερε ότι η σκέψη τους δεν θα σβηστεί ποτέ από το μυαλό του…

Σ’ευχαριστώ όνειρο μου, σ’ευχαριστώ που μου ομόρφυνες τη ζωή…